مشکل

مشکلم شکل شکیلیست که یادش زیباست

هم دل و هم سخن و هم نفسم بی همتاست

میوه ی ممنوعه ی من شد ناگهان یا به مرور

ازچه گویم قصه ما غصه ای پر معناست

دل سپردم،عشق گفتم، عشق خواستم من زتو

کلهم دادی بدستم عشق تو بی پرواست

لایق مهر و وفایت ،،، ازچه گویم. نیستم

کذب این صد منجلاب صد کذب محض است غوغاست

باورش سخت است، محالست، این منم از دید تو

باورت، حست، همینست حق بدستان شماست

نبض قلبت با دوگوشم ، با همین قلب کثیف

درکنارت ، در درونت ، در دلت احساس ماست

دوست دارم گفتنت من عاشق شیداییم

با ذره ذره تاروپودم من شنیدم پس کجاست

"بیا ببین که بی تو من چه عاشقانه سوختم"

"فکر معقول بفرما، گل بی خوار کجاست"

ختم خاص خیسی عرفان چنین با ما نمود

تیک و تاک ساعت خلسه هنوز در گوش ماست

رحم کن، یا نه، خلاصم کن نه با بی بودنت

باش با من یا رغیبم ، غیرتم خوش آراست

 

 

فردای خویش

خدا کند که نبینم فردای خویش را

نباشم و پس نگیرم رویای خویش را

ببین که تو چه کردی درون آه من

که نای آن هم ندارم از آن چه بیش را

تو که تبر بدستی کنون چه حاجتت

زدی زمام امور را ز بیخ ریش را

هویتم شدست گم چه فهمی از سخن

فسرده و پیر گشت این شیر یا میش را

تنم شده پر ز زخم طعنه ها

نشد بیابمش من پادزهر نیش را

گمان که نیست در خیر حاجت نیتی

ببین بخند که لهم من تمام کیش را

92/3/25

تو فقط چشمانم را ببند

 

سرد و خاموش شدم در انظار

خوش به حالت که تو کردی این کار 

مرده از مرد چه دارد حاصل

خاک از خوب و بد ما بسیار 

یاوه گویی که ندارد میت

چند کلامیست در این آخر کار 

هر چه بودم جنون از عشقست

تو ببند چشم گشادم این بار

 

جمعه 89/5/1

۹:۲۵ شب

 

سمیه

سوزنم بودی میان  کاه  دان

 

بعد این گشتن به  دست کار دان

 

می شدی پیدا ولی افسوس که تو

 

تو خودت گم کرده ای گیجی بدان

 

یاس بوی عنبری آورده بود

 

خوش درخشید روبروی ناودان

 

های من او از تو می نالید و گفت

 

گل به فصل است ای روانی ، نادان

 

۸۹/۱/۲۱

 

---

 

سمیه به معنی صدای خوش

اطلاعات بیشتر

گه گداری

گه گداری دو سه خطی به خودم می آیم

که چه بودم ، چه می خواستم را

از سر زاده شدن تا مردن

به چه نامی در نما فاش کنند

 

گه گداری در درون می شکنم

به دو صد آه که خاموش شدند

که مرا بنده ترین بنده ی عشق

به چه نامی در نما فاش کنند

پای در گور

پای در گور و دلم روی زمین می چرخد

غافل از اینکه خودش گفت بمیر گفتم رد

گوهر جانم به او دادم نگفتم تا چه وقت

بر تو مانَد جز همین کوچک ندارم هیچ بخت

آتشی بر دل نهاد و رفتنی شد بی گَمان

گوهر دیگر به تن داشت که رفتش بی امان

هر چه کردم تا پگاه دیگری بر من نماند

بخت بد بر من تلاوید گَردمرگ بر تن نشاند

عاشقی با ما چه کار

عاشقی با نازنینان در ضمیر با ما چه کار

جنگ با نا بخردان در اوج گیر با ما چه کار

دور لب شیریست و من اندوه یک ماتم شدم

خوردن جام شراب از دست پیر با ما چه کار

کودکم از بدو دیدم تا به حال شد یک دو روز

استواری چون دماوند بر کویر با ما چه کار

طاقت اخم زمانه بر من کودک که نیست

خوردن سیلی ز افکار کبیر با ما چه کار

---

*یکی از دوستان وبلاگی ۲/۳ روز پیش به من PM داد و گفت :"این حرفا که تو وبلاگت نوشتی ، خواستی بگی مثلا عاشقی ؟! "

البته همون موقع هم بهش گفتم که " عاشقی با ما چه کار "

 

دیدی که دریدی

دیدی که دریدی تو ز من دار و ندارم

یا رب تو بگو من گله از او که ندارم

او رفت و بجز آه و فغان ماند به من هیچ

لعنت به رخش در گذرش سخت دچارم

یک بار به هر در زدم و جان بدرم شد

گفتم به خودم رسم جوانمردی بدارم

ای بار ز سیل عدم و نقض هیاهوی

آوردی دماری ز من اکنون که خمارم

آشفته تر از اشرف مخلوق ندیدم

این بحث خدایی و جدایی ز که دارم

عمریست که در دور و تسلسل همه ماتیم

از تحفه ی این عقل بلند سر نه در آرم

من بدرقه ی ماه عسل هیچ ندارم

جز اشک بریزم به رهش راه ندارم

احسان به سما رو که در این دره ی ناچیز

جز خشت و گلی ساخته بر سوخته دارم

 

 

 احسان

دروغ

این که من خوبم دروغی بیش نیست

گم شدن در خود جفا در خویش نیست

تا به کی باید ز هر رهگذری

بشنوم تهمت که فکر اندیش نیست

خلوتم خالست میان صورتم

مال خود بودن که کافر کیش نیست

من ز ظلمت راه دوری آمدم

دیدن صدق و صفا تشویش نیست

در میان موج و طوفان ستم

دیدن زورق خیالی بیش نیست

این منم احسانیم چون خاکیم

ثروتم از سیره ی درویش نیست

 

احسان

به درک

به درک که در نگاهت آه سردی دوخته

ندهم غم به دلم راه که تویی دل سوخته

احسان

این منم

آن زمان تا فرق خود را با دگر فهمیدم

گفتم این مرد به چه ماند ز همه نالیدم

یا من اکنون می شوم همراه تو ای همراه

یا زتنهایی کنم داد و هوار در هم خواه

ناز چشمی آمد و عطر گل مریم بشد

هفت سالم را به سر برد و دمی از من نبرد

مونس روشن زمین آمد ز صد عجز و نیاز

گفتمش جان عزیزت تو ز من دیوی نساز

ناسزا گفت و دماری برگرفت از روزگار

هرزه گشتم که شدم آلوده ات دیوانه وار

من شدم احسان بی عاطفه ی هر دم گناه

کی کنم توبه به جرم دلبری ای رو سیاه

مهزاد

شبی خســــته پی بی راه بودم

به  دنبال  مکانی ، جاه  بودم

نفس خسته به کنجی لم سپردم

سرم بالا ،  دلم  از  غم  ببردم

به یکباره مهی  دیدم  ز  ظلمت

 به من زل زد بگفت خواهی مرمت

بگفتم تو مهی ، من رو سیاهم

دلم خسته ست  تنم پیر ، پر ز آهم

اگر  بینی  قشنگی  در  برونم

درونم هیچ و  زشت است ، آه درونم

تو گفتی من بگیرم دست خسته

گرفتی دست من را چشم بسته

سیه شب را تو چو خورشید گشتی

برای  کـــوریم  امیـــد  گشتی

بَدان  را  از  عوام  شفاف  کردی

ره پر پیچ و خم را صاف کردی

تو  امیدم  شدی  در  نا  امیدی

شفق  را  رخ  سپردی  در سپیدی

دلم خوش بود که هر چه باورم هست

بگویم بی کلام با چشم و دل بست

به تو چون تو خودت سنگ صبوری

خودت گفتی ، خودت گفتی که نوری

اگر گویم که تو ماهی چو نامت

مهی ، ماهی ، فرشتی از قیامت

سفیدی  ،  رونمایی  از جهانی

عزیزی  ،  دلبری نبض  زمانی

به مهزادی گره خوردی ولیکن

نبخشیدی  به  من  نـــور  تهمتن

ولی افسوس چو نامت بی وفایی

فقط  شـــب  آیی و  روزی  نیایی

همان شب را مرا بس بود افسوس

تکی ماندن مرا شد زود ملموس

یه  وقتی قرص کامل در فضایی

یه وقتی تک هلال بی وفایی

نشد راحت ببینم روی ماهت

نشد خالی کنم این دل فدایت

هزار افسوس از این تقدیر نا خوش

بلی ، خورشید خواهم نور خود جوش

تورا  بدرود  گویم من  به  نامم

شدم احسان بی کس باز ز عالم

 

هدیه به مهزاد . ر

احسان

 

عقربه ی ساعت

عقربه می گردد و هی می رود تا ناکجا

کِــــی کند  در خستگی را  لم دهد در بین ما

از ازل چرخید و چرخید تا ابد بی دغدغه

جفت او  را می توان در حسرتش کرد بی وفا؟

طاقتی دارد به صبرش آفرین ها صد درود

عمر خود را صرف چند ساعت بکردی مرحبا

احسان

 

آخر به کجا می رسد این چرخ

آخر به کجا می رسد این چرخ

هی می رود و می شود این تلخ

از اصـــــــل ِخودمْ چنین فتادم

کو یارْ رســــــــی رسد به دادم

هر کس به تفی مرا بسـوزانْد

آ تـش به دلـم چنین  بتـــاباند

بـــی غیــرتم و دمــی مزاجم

خندان به لب و درون حراجم

کـو مــــالْ خری به نیــمْ دینار

انبـار ِدلم   خَرَد نه  بســــــیار

این دل ز بلای مـــــالِ بد شد

بر ریشه ی این صاحب خط شد

آخر به کجا می رسد این چرخ

هی می رود و می شود این تلخ

احسان

تولد ابوالفضل

سال روز بدو دیدت در جهان فرخ به تو

بودن دریا دلی چون کهکشان فرخ به تو

این دو بیتی تحفه ی احسان بی دل بود و بس

هدیه ی نور الهی بی گمان فرخ به تو

به مناسبت تولد دوست عزیزم ، ابوالفضل

احسان

بتی

بغض کردی تا مرا با اشک چشمت شویی

خوب می دانی که من آلوده ام از دوری

تو شوی ابر بهار و بخروشی چون رود

من همان کویر پیرم نشوم سبز چه سود

یا علی گوی و برو من شاه غمخوارنیستم

کنج عزلت کوخ من کاخی ز دربار نیستم

هدیه به یک دوست

احسان

سوز یادش را بخیر

فاتح جنگ میان دل و عقلت گشتی

مرحبا بر تو که اینگونه زبر دست گشتی

آفرین بر تو که اینگونه جوابم دادی

تا کنون از تو ندیدم به چه عزم افتادی

طاقت و تاب پذیرش که تو نیستی ز پسْ این

حال دلت گفت چنینی یا خِرد از تو همین

ما عروسک بوده ایم بر تو در این عمر دراز

خسته گشتی که من اینگونه نشستم به نیاز

هنر ما چنین است که به نیک یاد کنیم

سوز "یادش را بخیر" را اینچنین پاک کنیم

احسان

هدیه خدا

 

فرد بودم در جهان

گـرچه در اوج زمان

ابلهـان پنداشتند

من پُرم ازاین و آن

طرح دوستی با خدا

بستم به جرات بین مان

مــونسم آمد زمین

از آسمـان بی کران

هدیه ی اوبرمن است

تـاابد با من بمان

احسان

۸۷/۱۲/۱

۲۳:۱۵

گله من از تو

آن روز که تو شهره آفاق بودی

                                        هر لحظه به دم خوش تر از آنان بودی

من تار و نوای این لباس الکی

                                              تو که نساج همین خرقه آدم بودی

من شمع و تو پروانه عالم گشتی

                                           بر طاق سر من چو به والاد^* بودی

چه  کنم  آتش عشقم  سر و ته

                                               گله ای کرد ز تو چون تو رودی

نوش  دارو  را  بهانه   ساختی

                                                  چارقد   آن    پیر زن بگشودی

پس چه شد هد هد نالان چه شدی

                                                خفقان   آمد   و   هیهات  بودی؟

سنگ قبرم پر ز آتش شد و بس

                                                   تو به من این کلمات فرمودی

ز ازل  تا  به  ابد  بد  بختم

                                               پس چه احسان صفتی می بودی 

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

* سقف

عشق الکی

این چه عشقیست که من عاقبتش می خوانم

                                       این چه رشکی ست که در قافیه اش می مانم

این چه فصلیست که در آن همگی مرغ شدند

                                      جوجه ها خسته از این عشق شب آلود شدند

این چه صبریست که گویا خورده ام حلوای ناب

                                 غوره پس بهر چه کاریست شده ام کوی سراب

این چه بوییست که بی بو به از این بوی خراب

                                         گل من خسته شدم بس که چشیدم ز شراب

 

تک درخت

 

          تک درختان همه رفتند از این دشت خجل

                   مانده ام من تک و تنها توی این وحشت ول

چشمه سارم ز سرم رفت و شدم خشک ترین

                  ریشه ام از سر به ته شد ، واژگونم در زمین

برگ سبزم می شود زرد و به بادش می دهم

                 تا که شاید پر کشد در آب و بی سر می دمم

روزگاری کس ببیند برگ زردم روی آب

                        دل بسوزاندبگوید دور دستها چون خواب

آن عظیم و قد و بالا که همه می گفتند

                  شده حالا چوب خشکی که ز ترس می افتد

مرغ عشقان که همه روی سرم می شستند

                     دیگر اکنون در درونم بی هدف می جستند

دل خوشم اکنون که چون حال و هوایی دارم

                              بر سرم خاکی فتد ، بهر ز زکاری آیم

می شوم همچون چو از خاک که از آن بودم

                        می روم در آن همه پاک که بی آن بودم

سنگ قبرم میشود چشمه ، نه هر آبی که گفت

          من همانم می دمم در تو شوی چون سنگ مفت

همدمم از بدو دیدم در جهان این خاک بود

                      هم رهم  تا آخر جان در زمین این پاک بود

آه این واژه بی معنا

آه این واژه بی معنا دوباره سر رسید

                                                   غم و غصه شب تاریک بازم فرا رسید

دیگه از مهر و محبت خبری در دست نیست

                                     اون همه شعر و فضیلت هم دیگه بازار نیست

شور دل حالا تواند بی درنگ آواز کند

                                                      درد مارا بر جهان بی دلان آغاز کند

سرد و خاموشم و غیرت را همان معنا کنم

                                                          لال مرگی بر لبان این دلم پیدا کنم

۷۹/۱۲/۱۲

توهم

دست را چون سایه بان

          برگشودم روی چشم

                     تا ببینم آن حوالی ، دوری

                                گرد و خاکی که پی نور افق دم زد و رفت

                                            تک سواریست که هی می تازد و هی می آید ؟!

دقتم افزون باز

          چشمانم ز نظر تنگ تراست

                       تا که در این ذره بینی در خاک

                                      گوشه چشمی ز پی یار به ما می ماند؟!

من پی حسرت و مرگ

                      هپروتم اینک

                               گیج و حیران نگرم بر رخ او

                                             تو که هستی که مرا اینچنین می خوانی ؟!